Jesienna pora pisania wierszy
trafia bezbłędnie do serca wprost,
chociaż nie słychać już śpiewu świerszczy
przy mglistej drodze, gdzie mglisty most.

Wierszy jesiennych pora pisania ...
Bocianie gniazdo czeka na rym,
chociaż nie słychać już klekotania ...
Pola kartoflisk łaskocze dym.

Czytaj więcej...

Zawiało jesienią przy progu
Ściany przesiąkły nostalgią
Żart udał się Panu Bogu
Losu igraszka z powagą

Omackim spojrzeniem wiedziona
Na ławce cichutko przysiadła
Krucha, leciwa, zgarbiona
Maglem przemilczeń pobladła

Czytaj więcej...

Za moim oknem noc ciemna i dżdżysta,
wiatr liście w parku do snu już układa,
w mokry trotuar dudni deszcz pianista,
z kałuż klawiszy płynie serenada.

Jesienny koncert grają
deszcz z księżycem,
wybitna przecież wirtuozów para,
pierwszy gra largo na białych klawiszach,
drugi na czarnych nadążyć się stara.

Czytaj więcej...

To nawet nie to
Że noc
Nawet nie to
Że jesteśmy
Nawet nie to że już nic
Tutaj pod gwiazdami inni śpią
cą koc nie jest potrzebny
Żadna pościel
Nawet ta z liści
Tutaj wystarczą oliwki
Schody
Po których można zejść
Do pieśni

Czytaj więcej...

Codziennie, od chwili
kiedy został już sam na morzu życia,
o zmierzchu,
który natarczywie wciskał się do izby
klękał na kościstych kolanach
składając żylaste dłonie do modlitwy,
aby zamknąć w sobie przeszłość
bo jutro mogło skończyć się
już dziś.

Czytaj więcej...

Kiedy będę chciała
pomodlić się do Ciebie,
usiądę na skraju pola.

Zawsze tam przychodzisz.
Siadasz na miedzy pod wierzbą
i czekasz.
Ludzie ciągną do Ciebie jak do znachora
Z kłopotami, bolączkami, czasem z podzięką.

Czytaj więcej...